Archief van Tag: PMDD

De 93 kilo is niet meer, ik ben 18 kilo afgevallen

De 93 kilo is niet meer, ik ben 18 kilo afgevallen

Morgen is het drie maanden geleden dat ik begon met een keto/koolhydraatarme levensstijl. Dit in de hoop om de symptomen te verlichten van de pmdd, maar daarnaast wilde ik toch ook wel wat gewicht kwijt. Ik had mijn lichaam vorig jaar leren accepteren, maar ik werd steeds zwaarder. Niets mis met mijn zwaardere lichaam, maar gezond was ik niet. Het kwam dan ook echt door het vele eten dat ik deed. Hierdoor kwam ik in de maand augustus alleen al 7 kilo aan.

De zelfacceptatie is fantastisch, maar het zorgde bij mij toch ook voor een “Fuck it, ik eet alles wat los en vast zit.” gevoel. Het maakte niet meer uit, want ik had mijzelf tenslotte geaccepteerd. Het houden van jezelf is mooi, enorm mooi. Maar in mijn geval zorgde het er deels voor dat ik mijzelf slechter ging verzorgen. Ik zag het alleen toen niet zo, heel raar. Dus ja, ik hoopte ook wat af te vallen voor mijn gezondheid. En als ik eerlijk ben, kan ik achteraf zeggen dat ik mijn lichaam toch mooier vind nu ik geen 93 kilo meer weeg. Het afvallen was het minst belangrijke in deze verandering van levensstijl, maar is de afgelopen tijd eigenlijk net zo goed gegaan als de verdwijning van de symptomen.

14december2019-3maandenketo-gewichtsverlies-1

Door het eten op de keto manier heb ik de afgelopen maanden gezonder gegeten dan in de voorgaande drie jaren. Grotere porties groentes, lager in de koolhydraten, (vrijwel) geen suikers en meer gezonde vetten. Dat laatste was nog best een ding, want ik heb immers “geleerd” dat vetten not done zijn wanneer je wilt afvallen. Nou, niets is in mijn geval minder waar dus. Vorige week zaterdag bereikte ik namelijk mijn doel. De 93 kilo is niet meer, ik ben nu 18 kilo afgevallen. Ik had gehoopt dat ik wat zou afvallen, maar dit had ik niet verwacht. Ben zo onwijs trots!

Ik vind het lastig om uitgebreid over het keto”dieet” te vertellen, maar mocht je hier meer over willen weten, dan raad ik je zeker aan om een bezoekje te brengen aan de website van Madelon, Waymadi.nl. Beter dan haar zal ik het niet kunnen uitleggen.

De keto manier zorgt er bij mij voor dat ik niet het gevoel heb op dieet te zijn, het geeft mij meer energie en mijn leven weer terug. Geestelijk, maar dus ook zeker lichamelijk.

14december2019-3maandenketo-gewichtsverlies-2

Mijn gewicht was niet het belangrijkste in dit avontuur, maar het maakt het wandelen eindelijk weer mogelijk zonder pijnlijke gewrichten en het buiten adem te zijn. Lopend naar school met mijn dochters is weer iets dat regelmatig gebeurd, zo fijn!

Nog geen reacties op deze post
Mijn verhaal: 7,5 week verder

Mijn verhaal: 7,5 week verder

Zeven en een halve week geleden deelde ik een enorm persoonlijke post, een post over de afgelopen jaren met PMDD. Mocht je die nog niet gelezen hebben dan kun je dat via deze link doen. Vandaag deel ik een update over hoe het nu gaat op het keto/koolhydraatarm dieet.

Ik kan heel blij vertellen dat ik nog steeds geheel vrij ben van de symptomen van pmdd. Het is iedere dag niet te geloven dat alle narigheid van de afgelopen drie jaar compleet weg is. Geen agressie richting anderen of mijzelf, angstaanvallen, depressieve gevoelens, stemmingswisselingen of suïcidale gedachtes. Gewoon helemaal niets meer. Het enige waar ik nog wel “last” van heb, weliswaar iedere week een stukje minder, is dat ik wat angstig ben geworden. Angstig voor een terugval om het maar even zo te noemen.

De momenten dat ik een keer mijn dag niet heb link ik nog net even teveel naar mijn zin direct aan de pmdd. Het heeft dan ook wel een enorme impact gemaakt. Maar…ik ben druk aan het leren om een rotdag los te zien van dat alles. Het heeft tijd nodig, maar ik merk dat ik al minder schrik dan vorige maand.

Dus ja, alles gaat eigenlijk geweldig hier. Mijn hoofd heeft rust gekregen en daardoor kan ik beetje bij beetje mijn leven weer oppakken. Ik geniet weer van de aanwezigheid van mijn gezin en vooral ook van de aanwezigheid van mijzelf. Klinkt een beetje gek, maar zo voelt het. Ik leef weer, poeh…zo fijn!

Op Instagram @happy.and.healthier deel ik al aardig wat, maar ik wil op Zijdieblogt ook proberen wat meer te delen. Er was vraag naar wat keto/koolhydraatarme recepten of gerechtideeën, dus daar ga ik aan werken. Ik hoop iets in de komende weken online te kunnen plaatsen. Hele fijne zondag gewenst!

6 reacties op deze post
De afgelopen jaren met PMDD, mijn verhaal

De afgelopen jaren met PMDD, mijn verhaal

11 augustus was mijn laatste bericht op mijn site, het bloggen wil niet zo. Of ik weet niet wat ik schrijven moet of ik ben wat huiverig om iets te delen. Zo ook voor wat betreft het volgende onderwerp. Iets dat ik al op een gesloten instagram account heb gedeeld, maar dat ik toch ook graag hier wil delen. Dit om er meer bekendheid over te creëren.

PMS voor velen wel een bekend iets, maar wist je dat er ook nog een ergere vorm is genaamd PMDD? PreMenstrual Dysforic Disorder, een stoornis waar 3 tot 8% van de vrouwen last van heeft. Helaas behoor ik de afgelopen jaren tot één van deze vrouwen. Mijn verhaal van afgelopen 28 september deel ik hieronder met je.

Sinds de geboorte van mijn jongste, of eigenlijk nadat mijn cyclus na een maand of 18 weer begon, merkte ik al snel dat er iets was veranderd. Iedere maand, een week tot twee voor en tot een week in mijn menstruatie staat mijn leven op zijn kop. Van onverklaarbare huilbuien, vermoeidheid, slecht kunnen concentreren, angsten, woedeaanvallen tot suïcidale gedachtes en meer. Er kwam van alles voorbij en dat iedere maand weer, twee tot drie weken lang. En wanneer die helse weken dan eindelijk voorbij waren, had ik een week (met veel geluk twee) de tijd om mijzelf weer bij elkaar te rapen. Om vervolgens weer terug te zijn bij af.

Ik heb er uit schaamte al die tijd niet echt over gesproken, alleen een aantal naasten weten ervan en ik geloof dat ik een keer iets heb laten doorschemeren op mijn andere insta account. Sommigen moesten het wel weten, want afspreken of iets dergelijks werd een enorme opgave. Ik was vaak te depressief om wat te ondernemen of te moe van het mijzelf weer oprapen.

Nu wil ik toch mijn ei kwijt. Ik hoop de symptomen te verlichten middels mijn dieet, want het gezonder eten schoot er ook bij in. Ik had alleen nog maar zin in snel te pakken/maken voedsel. Voedzaam stond niet op mijn lijstje. Uiteindelijk maakte het slechte eten mij nog vermoeider. Zwaarder, dat ook. Maar daar heb ik gelukkig vrede mee kunnen sluiten. Ik heb mijn lichaam kunnen accepteren hoe deze is of zal zijn, met meer of minder kilo’s. Het is alleen wel zo dat ik door mijn gewicht nog meer last van mijn rug en knieën heb gekregen en daardoor de wandelingetjes met de kinderen/hond korter moeten. Dus eerlijk is eerlijk, er moeten wat kilootjes af.

Twee weken geleden sprak ik met de dochter van de vriend van mijn moeder. Zij vertelde mij over soortgelijke klachten en dat zij die uiteindelijk grotendeels heeft doen verdwijnen door haar dieet aan te passen. Zij at koolhydraatarm en daarmee dus ook zo goed als geen suikers meer. Ik heb jaren terug voor 9 maanden zo goed als suikervrij gegeten waarmee ik mij zo enorm veel beter voelde, dus ik wist dat voeding veel kon doen. Toch ging er dit keer pas een knopje om tijdens dat gesprek.

Ineens voelde ik mij schuldig tegenover mijn man en kinderen, maar vooral ook tegenover mijzelf. Ik was wel al naar de huisarts geweest, maar die kon mij helaas niet verder helpen. Jarenlang vertikte ik mijn voeding, of beter gezegd vulling, aan te passen. Iets dat mij heel misschien wel zou kunnen helpen. Tot twee weken geleden dus, na dat gesprek.

Ik zat middenin die slechte periode en ik besloot toen dat het tijd was om te veranderen. Ik wilde ook weer gelukkig zijn en niet iedere maand die helse weken door moeten. Ik wilde leven en niet meer geleefd worden door de PMDD. Dus ik ben direct gestopt met het eten van snoep, koek en dergelijken. De frisdranken en sapjes hebben plaats moeten maken voor water en thee. En alle vele koolhydraten heb ik ook gedag gezegd, dus ik eet geen brood, pasta, rijst en aardappelen meer. Voor nu in ieder geval niet.

Ik kan zeggen dat ik na een aantal dagen geen last meer had van suïcidale gedachten, veel minder last van de woedeaanvallen, de angsten zijn wat minder zwaar en de paranoia is zo goed als weg. Waar ik de afgelopen jaren nog zeker twee weken in deze verschrikkelijke periode had gezeten, is nu dus al veel eerder voorbij. Ik weet dus echt niet wat mij overkomt, het voelt alsof ik weer kan ademen. Het is “ineens” stil in mijn hoofd en daar verlangde ik zo enorm naar de afgelopen jaren.

Mijn kinderen wisten van de PMDD af, maar niet dat ik bezig was met het aanpassen van mijn eetpatroon. Ik had ook nog niet durven vertellen dat ik mij ietwat beter voelde. Ineens zei mijn oudste dochter tegen mij: “Mam, wat staan je ogen open zeg. U lijkt wel meer rustig.” En ze had gelijk.

Ergens ben ik bang dat het toeval is, maar ja…ineens na jaren? Dus ik blijf dit doorzetten en hoop dat ik over een goede week kan zeggen dat de symptomen verminderd zijn of misschien zelfs gewoon weg. Hoe dan ook, ik voel mij voor nu stukken beter en hoop met heel mijn hart dat dit zo blijft.

Dit afgelopen jaar zat de PMDD op zijn hoogtepunt, ik had het zwaar. Het nam bezit van mijn leven en ik zakte steeds dieper weg. Ik verloor mijzelf en had geen idee hoe ik mij ooit weer terug moest vinden. Suicidale gedachtes waren meer dan ooit aanwezig, een aantal keer ging het bijna fout. Wat een geluk had ik dat ik alles open en eerlijk tegen mijn man heb durven vertellen. Ook de donkere gedachtes. Zijn steun was en is onbetaalbaar. Ben zo ontzettend dankbaar dat ik er nooit aan heb toegegeven, want voor mij is/lijkt er wel een einde aan deze donkere tunnel te komen.

Het is nu 17 oktober. Ik eet nog steeds koolhydraatarm/suikervrij en dit heeft er voor gezorgd dat ik nu al een hele maand symptoomvrij ben! Dit is in jaren niet voorgekomen en echt, het voelt zo onwijs goed om weer te kunnen ademen. Weer mijzelf te kunnen zijn in plaats van de boze, vermoeide, paranoïde, verdrietige vrouw. Weer te kunnen denken aan leuke dingen en dat mijn hoofd niet meer gevuld is met suïcidale gedachtes. Ik wist dat eten veel kon doen, maar dit poeh…

8 reacties op deze post