Archief van Tag: aankomen

Afvallen, last van het welbekende gejojo

Afvallen, last van het welbekende gejojo

Poeh hey, daar ben ik weer! Het heeft dik twee maanden geduurd, maar eindelijk kan ik weer wat doen aan mijn website. In het kort; mijn oude laptop had het begeven. Na veel getwijfel van mijn kant af, heeft Mark voor mij de knoop doorgehakt en kreeg ik ineens een mooie nieuwe laptop cadeau. Zo lief! Dus het is weer eens tijd voor een post dacht ik zo, dit keer een update over het afvallen.

Zoals je hebt kunnen lezen was ik druk bezig met een poging tot afvallen. Niet omdat ik een hekel aan mijn lichaam heb, maar het zou gezonder voor mij zijn. Ik was goed bezig en viel 4 kilo af, maar die zitten inmiddels weer aan mijn lichaam geplakt. Tja, het welbekende gejojo van het afvallen. Ongesteld, niet lekker in je vel, geen zin, moe, lui, stress en enorme lekkere trek. Noem het maar op of ik had er last van. Dat heeft dus geresulteerd in een gewichtstoename van een paar kilo en dat is vervelend, maar gelukkig niet het einde van de wereld.

Afvallen, gezonder ontbijt

Ik moet wel eerlijk bekennen dat mijn uithoudings- en doorzettingsvermogen niet meer zijn wat het geweest is. Waar ik tot een paar jaar geleden flink wat workouts per week deed, word ik nu al moe bij de gedachte eraan. Ook het maken van gezondere keuzes qua voeding ging mij toen gemakkelijk af, maar ik vind dat nu zo enorm lastig. De heeeeele dag heb ik lekkere trek en vooral zin in iets waarvoor je niet lang in de keuken hoeft te staan. Ik ga bijvoorbeeld eerder voor twee broodjes dan voor een salade. Puur uit luiheid. Toch moet ik mijzelf er toe gaan dwingen, want als ik wat wil afvallen zal ik wel moeten. Dus ik ga gewoon weer verder waar ik gebleven was, meer bewegen en wat vaker gezondere keuzes maken. Wish me luck again :)

P.S. Via deze link kun je mijn voorgaande posts over het afvallen vinden.

6 reacties op deze post
Mijn gewicht, met mijn neus op de feiten gedrukt

Mijn gewicht, met mijn neus op de feiten gedrukt

Voor diegene die mij al langer dan vandaag volgen, weten dat ik onwijs heb ‘gestruggeld’ met mijn zelfbeeld. Ik zag mijzelf vooral altijd dikker dan dat ik was en was alsmaar bezig met het lijnen en sporten. Ook een suikervrije periode brak aan waarin ik mijzelf wel echt serieus beter voelde, had minder last van kwaaltjes, ziek zijn etc., maar na de eerste kilo’s te zijn kwijtgeraakt draaide het uiteindelijk alleen nog maar om mijn gewicht. Ik bleef mijzelf dik zien en ging misschien iets te ver door met het afvallen.

Nu een paar jaar verder ben ik op mijn zwaarst ooit, 84 kilo, ik geloof dat dit zo zwaar is als op het einde van mijn laatste zwangerschap. Nu alleen dan zonder buik of nou ja, zonder baby in mijn buik. Want een vetbuikje, die heb ik inmiddels wel. Waar ik er voorheen alles aan deed om dit te voorkomen, was ik nu op een punt beland dat mijn mental health voorrang kreeg i.p.v. het alleen maar focussen op een slank lichaam. Maar daar moet, ondanks dat ik eigenlijk niet bezig wil zijn met het afvallen, toch verandering in komen. Lichamelijk ga ik namelijk alleen maar achteruit.

Zo bracht ik vanochtend bijvoorbeeld een bezoek aan de huisarts vanwege een aanhoudende benauwdheid en gerommel op mijn longen, blijkt astma te zijn. Heb dan ook meteen een inhalator mee gekregen en dit zou moeten helpen tegen de benauwdheid en de ontsteking op mijn longen. Ik vroeg hem of de astma misschien zou kunnen komen door mijn gewicht, vooral de toename van 20 kilo in 3 jaar tijd. “Ja.”, was zijn antwoord. Hij liet mij ook voorzichtig weten dat overgewicht, want daar praten we inmiddels over, naast astma ook nog andere kwalen met zich mee kan brengen als bijvoorbeeld diabetes. En ondanks dat ik dit allemaal ergens wel wist schrok ik toch. Ik bedoel, ik ben echt niet achterlijk. Dat de extra kilo’s niet goed voor mijn lichaam zijn weet ik, maar om zo met je neus op de feiten gedrukt te worden is toch wel even pittig.

Dus vanaf nu zal mijn focus toch ook moeten liggen op het krijgen van een gezonder gewicht. En waar ik voorheen precies wist wat ik moest doen, wat ik moest eten, welke oefeningen ik kon doen, weet ik het nu allemaal even niet meer. Ik vind het eng om dit pad weer te bewandelen, dat mag je best weten. Bang dat het mij niet lukt, dat ik er weer teveel mee bezig zal zijn en dat het mij misschien wel weer te goed lukt. Ergens moet ik een balans zien te vinden. Zal vast niet zonder slag of stoot gaan, maar ik ga ervoor!

Ik moet eerlijk bekennen dat ik het best eng vind om deze blogpost online te plaatsen. Misschien uit angst voor nare reacties of ergens toch ook wel een beetje schaamte. Schaamte voor het feit dat ik mijn lichaam zo slecht behandeld heb ofzo. Ik weet het niet precies. Toch plaats ik hem online in de hoop dat ik steun krijg en kan vinden bij mijn bezoekers (als die er nog zijn oops) net als de voorgaande jaren.

22 reacties op deze post