[…] een kans te wagen op een blogpost.

[…] een kans te wagen op een blogpost.

Zo. Daar ben ik weer. Wat leven we ineens in een vreemde tijd hè?! Allemaal (het liefst) thuis blijven, niet afspreken met familie of vrienden, kinderen thuis van school, de sportscholen zijn dicht, een film in de bios kijken kan niet meer, even relaxed winkelen is er ook niet meer bij en zo kan ik nog wel door gaan. Best een eng idee dat een land zo “gemakkelijk” op zijn gat gelegd kan worden, maar ja…wat doe je eraan.

Nu de meiden niet naar school gaan moet het schoolwerk thuis gemaakt worden en dat gaat niet altijd zonder slag of stoot. De eerste twee tot drie weken werd het werk netjes gemaakt en was het vooral leuk om thuis te zijn. Maar naarmate de tijd vordert merk ik dat vooral mijn jongste het wat lastiger krijgt. Lina die vliegt overal doorheen en vindt het allemaal wel best “Zo kan ik tenminste doorwerken”, is wat zij over het thuiswerken zegt. Emmi daarentegen vindt het toch allemaal wel vreemd en wilt het liefste doen wat ze altijd doet thuis; met haar poppen spelen, dansen, knutselen, tekenen en make-uppen. We doen in ieder geval ons best om beiden niet achter te laten lopen, maar zo af en toe zit er hier een dagje tussen dat de jongste iets minder doet. Moet kunnen hoor in deze gekke tijd.

lina-emmi

Anyway, nu iedereen thuis is merk ik dat het pakken van een rustmomentje wat lastiger gaat. Ik vind het fijn dat ik mijn gezin zo om mij heen heb, maar iets voor mijzelf doen krijg ik dan lastiger voor elkaar. Ligt niet aan hen, maar aan mijn eigen concentratievermogen. De afgelopen tijd nam ik dan even wat afstand door een uurtje in mijn slaapkamer een serie te kijken. Ondanks dat ik enorm gek op series ben, gaat ook dat wel een keer vervelen.

Nadat de meiden vanochtend klaar waren met hun schoolwerk gingen zij samen een potje Fortnite doen. In de hoop dat ze mij even niet zouden roepen voor het één of ander, dook ik achter mijn laptop. Twee weken geleden had ik een aantal scrapkits gedownload met het idee om mijn layout eens te veranderen. De concentratie was toen echter ver te zoeken, maar vanochtend was het daar en zo heb ik ineens weer een andere header kunnen maken. Na dit te hebben gedaan besloot ik óók weer eens een kans te wagen op een blogpost. En zie hier…het is toch aardig gelukt dacht ik zo.

Genoeg over mij, hoe gaat het eigenlijk met jou?

 

6 reacties op deze post

6 reacties op “[…] een kans te wagen op een blogpost.

  1. Wat leuk dat je weer aan het bloggen + digiscrappen geslagen bent! Ik heb ook nog een hele berg scrapkits + foto’s waarmee ik nog aan de slag wil.. maar precies zoals jij schrijft: Een momentje voor jezelf pakken is bijzonder lastig in deze tijd. Laat staan met een kleine dame van 2,5 jaar en een baby van 6 maanden :) Maar dat komt vanzelf wel weer goed hoor! Ik geniet nu gewoon van andere dingen hihi :)

    Dikke kus lieverd!

  2. Leuk, dat je hier weer bent! Het is nu inderdaad een bizar vreemde tijd en meestal gaat het hier prima, maar soms kan het me ook naar de keel vliegen, dat ik nu thuis nooit even alleen ben en voel me dan opgesloten zitten. Maar dan denk ik maar gelukkig zijn we allemaal gezond.

  3. Zo leuk om weer even een blog van je te lezen! Ik vind het soms ook wel pittig hoor nu de kids thuis zijn. Vooral mijn me-time mis ik wel een beetje..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *