Archief van Categorie: Persoonlijk

All bodies are bikini bodies!

All bodies are bikini bodies!

Wanneer je 22 jaar hebt geleefd met body dysmorphic disorder is het behalen van zelfacceptatie toch best een enorme prestatie. Ik had nooit gedacht dat ik ooit op dat punt zou komen, maar vorig jaar kwam die zelfacceptatie toch om de hoek kijken. Dit lukte mij mede door bodypositive accounts te volgen op Instagram, waar ik zag dat er meer dan één vorm van schoonheid is.

Na 20kg te zijn aangekomen was het best een dingetje om in bepaalde kleding naar buiten te gaan. En als ik al in een strakke jurk naar buiten ging, ging dit niet zonder gevoel van enorme schaamte. Gelukkig lieten de inspirerende posts op de bodypositive accounts mij voelen dat het ook goed is om met een maatje meer van jezelf te houden.

8juni2019-everybodyisabikinibody

Dit positieve gevoel over mijzelf de afgelopen tijd, zorgde ervoor dat ik eergisteren een badpak bestelde. Eén die ik nooit had durven bestellen zonder “de bodypositive movement”. Maar door het zien van al die verschillende prachtige lichamen, ben ik ook de mijne enorm gaan waarderen. Ik heb geen maatschappelijk geaccepteerde maat 36/38, maar ik mag nog steeds houden van mijn lichaam in zijn huidige vorm. Zelfs in een sexy badpak als deze, in een maat 42!

Bovenstaande (linker)foto had ik al op mijn Instagram account gepost, maar wilde het zeker ook op mijn eigen plekje delen. Mocht je nog bodypositive accounts willen volgen, zoek dan zeker even naar de volgende: @mayralouise, @lovaeij, @dutchbodyposi, @tatjanaalmuli, @curvesfordecades, @bodypositivelot en @thebiggerblog. Er zijn er natuurlijk nog veel meer, maar deze zijn even diegene die in mij opkomen. Ik wens je een heel fijn weekend toe!

4 reacties op deze post
Blog verwaarloosd, maar alles gaat zijn gangetje hier

Blog verwaarloosd, maar alles gaat zijn gangetje hier

Wat doe je als je je blog zo verwaarloosd hebt de afgelopen maanden? Zet je dan gewoon weer een blogpost online zonder uitleg of misschien toch één met uitleg? Ik heb vaak genoeg mijn laptop geopend om een blogpost te typen, maar het lukte gewoon niet.

Vandaag probeer ik wederom een post te typen en heb er dit keer een goed gevoel over, al zal het vast weer een van de hak op de tak blog worden haha. Ik heb gisteren ook weer een nieuw recept in mijn concepten geplaatst, maar om daar nu ineens mee online te komen na zo’n lange afwezigheid vond ik ook weer zo stom. Dus vandaar eerst een post als deze. Het recept komt deze week nog wel ergens online :)

Misschien is er wel niemand meer die hier komt kijken trouwens. Mijn statistieken geven aan dat er nog wel bezoekers langskomen, maar ik geloof dat dit alleen maar van die vervelende bots/spammers zijn. Ach ja, maakt ook niet uit. Ben in ieder geval meer dan een aantal woorden aan het typen en dat voelt al weer erg fijn.

5juni2019-blogverwaarloosd-1

Verder gaat alles zijn gangetje. Mark en ik zijn inmiddels 20 jaar samen en hebben dit gevierd met het laten zetten van een tattoo. Duncan is vorige maand 16 jaar geworden, heeft zijn examens achter de rug en heeft sinds een tijdje een hele lieve vriendin. Ook Lina heeft vorige maand haar verjaardag mogen vieren en dat maakt dat zij alweer 9 jaar is, school gaat perfect en inmiddels heeft ze gekozen voor een nog korter koppie.

5juni2019-blogverwaarloosd-2

Emmilyn is deze hele week erg ziek geweest, maar lijkt gelukkig weer aan de beterende hand te zijn. Ze heeft het enorm naar haar zin op school en ze mag komend schooljaar al weer naar groep 3.  Met Bella gaat het ook goed, ze is een enorm ondeugende pup, slaapt graag en is een echte kroelsok. Vandaag is ze al weer 7 maanden oud trouwens <3

Had nog wel wat meer willen typen, maar moet nu toch echt de keuken in voor het avondeten. Ik wens je nog een fijne dag toe!

18 reacties op deze post
Moeder zijn, een emotionele rollercoaster

Moeder zijn, een emotionele rollercoaster

Ik ben moeder van drie prachtige kinderen in de leeftijd 15, 8 en 5 en heb dus wel genoeg ervaring zou je denken. Maar ik kan eerlijk zeggen dat ik het ‘moeder zijn’ toch best nog wel een lastig, eng en spannend iets vind. Situaties die zich voordoen waarbij je, in eerste instantie, niet weet hoe je er op moet reageren of hoe je het moet aanpakken. Uiteindelijk komt het allemaal wel goed, maar toch.

moederzijn-1
Foto met zijn drietjes, 2014

Verdrietig op haar bed

Zo kan mijn jongste flink lang boos blijven om niets. Oké…ik vind dat er dan niets aan de hand is, maar voor haar is hetgeen dan een levensgrote issue. Dan zit ze gerust anderhalf uur boos en/of verdrietig op haar bed. Het liefst zou ik haar dan willen troosten en ik heb de afgelopen twee jaar dan ook van alles geprobeerd. Maar het enige dat tijdens zo’n bui lijkt te helpen is haar met rust te laten. Na een tijdje komt ze dan weer naar beneden met een vrolijk gezicht en geeft mij een dikke kroel. Dan zegt ze ook vaak nog: “Zo ik was even boos, maar dat is nu weer weg.” en that’s it.  Heel goed dat ze dit zelf kan oplossen, maar dat ze dan zo boos en verdrietig in haar kamer heeft gezeten vind ik zo zielig.

Gemopper om kleding

Met mijn oudste dochter had ik het vanaf haar vijfde tot dit jaar wat lastig, zoals ik in dit logje al liet weten. Altijd gemopper om de kleding die ze aan moest, kleding die ze nota bene zelf had uitgekozen in de winkel. Kleding waar ze nog makkelijk een tijd mee kon doen, maar gewoon niet meer aan wilde “want meisjeskleding is mijn smaak niet meer.” Haar kapsel dat nooit naar haar zin was, want het moest zo kort als bij haar stoere broer. Tja, waar doe je goed aan. Ik heb er achteraf gezien spijt van dat ik niet veel eerder gehoor heb gegeven aan wat zij zelf wilde, maar ja…dit was ook een first voor mij. En ook als ouder zijnde kun je fouten maken toch.

Máár 15 jaar, àl 15 jaar

Moeite heb ik nu ook met mijn zoon. Niet zo zeer met zijn (puber)gedrag tegenover ons of zo, maar meer het feit dat hij nu al 15 jaar is en bepaalde dingen gaat uitproberen en steeds losser van ons komt zeg maar. Ik vind dat lastig. Ik was zelf maar 1 jaar ouder dan hij toen ik samen ging wonen met mijn man en als ik hem dan nu zo zie. Hij is máár 15 jaar, maar aan de andere kant ook àl 15 jaar. Zeker nu hij werkt als automonteur en daar eigenlijk als een gelijke/volwassene wordt behandeld, zie ik zijn gedrag veranderen van jong pikkie naar een volwassen knul. Ik vind het mooi om hem te zien groeien, maar tegelijkertijd vind ik het ook best eng en spannend. Beseffen dat je kleine jongen een volwassen knul aan het worden is, vind ik best een ding.

De omgang met elkaar

Met enige regelmaat zit ik toch echt wel met de handen in het haar voor wat betreft de omgang met elkaar. Hoe lief ze ook tegen elkaar kunnen zijn, af en toe kunnen ze elkaar niet verdragen. Mijn zoon die niet tegen de schelle geluiden van zijn zusjes kan en dan enorm chagrijnig kan worden. Vooral na een dag te hebben gewerkt. De meiden die onderling elkaar de toegang tot hun kamer weigeren, want “Ze is ze stom.”, “Ze stinkt naar scheten.”, “Ze mag niet met mijn spullen spelen.” en zulk soort redenen. En dan blijf je als moeder maar je best doen om ruzies te voorkomen, maar dat. lukt. gewoon. niet. Zo frustrerend!

moederzijn-2
Foto met zijn drietjes, 2014
Kinderen, ik vind het geweldig dat ik ze heb mogen krijgen en zou ze dan ook voor geen goud willen missen. Ik kan echt enorm genieten van (bijna) alle fases, maar poeh hey…wat kan het toch af en toe een emotionele rollercoaster zijn.

4 reacties op deze post
In hoeverre heeft jouw kind een keuze?

In hoeverre heeft jouw kind een keuze?

De maatschappij is er één waarbij bepaalde zaken niet altijd zonder slag of stoot geaccepteerd worden. Dat maakte het voor mij voorheen altijd lastig om mijn kinderen los(ser) te laten in hun eigen keuzes. Angst voor pestgedrag bijvoorbeeld was wat in mijn gedachtes de boventoon voerde.

Maar wanneer je voor een zoveelste keer stress hebt met je kind, in mijn geval met Celina, dan begin je toch je opvattingen over hoe alles “moet zijn en gaan” te overdenken. Waar ik voorheen heel stellig was in bepaalde zaken, heb ik een geruime tijd geleden besloten om daar een stuk losser in te worden.

#zijdieblogt #keuzes

Zo was mijn oudste dochter tot aan haar vierde jaar altijd heel gelukkig in de kleding die ik haar aantrok of hoe haar haren gedaan werden, maar na die leeftijd sloeg zij om. Iets dat nog best een tijd heeft geduurd voordat ik daar gehoor aangaf. Celina wilde namelijk net zo stoer als haar broer zijn en zich dan ook zo kleden. Ik wilde dat gewoon niet. Krom eigenlijk, ík wilde dat niet. Een kind is toch ook een eigen persoon met eigen keuzes. Nu kun je je kind als ouder zijnde ietwat sturen, maar ja is dat dan ook wel een juiste manier?

Na mijn gedachtes over hoe het allemaal moest opzij te hebben gezet, kocht ik steeds iets stoerdere kleding voor haar en mocht ze haar haren iets korter laten knippen. Toch bleek dit niet genoeg te zijn. Celina werd namelijk doodongelukkig door de keuzes die ik voor haar maakte. Dit jaar, na veel gesprekken met mijn man, besloot ik volledig gehoor te geven aan haar wensen.

#zijdieblogt #keuzes

En zo koos zij ervoor om de meisjesafdeling om te ruilen voor de jongensafdeling en haar haren te laten knippen tot een kort stoer kapsel. Haar eigen keuze, blijkt wat dit betreft de juiste te zijn geweest. Dus ik heb nu een meid met stoere kleding van de jongensafdeling met kort haar en een meid die vrijwel alleen maar jurkjes draagt en bij wijze van spreken het liefst met hakken en make-up op naar bed gaat haha. Beiden zo verschillend, maar beiden zo gelukkig door de vrijheid die ze krijgen.

In hoeverre heeft jouw kind een keuze?

20 reacties op deze post