Archief van Categorie: Persoonlijk

De afgelopen jaren met PMDD, mijn verhaal

De afgelopen jaren met PMDD, mijn verhaal

11 augustus was mijn laatste bericht op mijn site, het bloggen wil niet zo. Of ik weet niet wat ik schrijven moet of ik ben wat huiverig om iets te delen. Zo ook voor wat betreft het volgende onderwerp. Iets dat ik al op een gesloten instagram account heb gedeeld, maar dat ik toch ook graag hier wil delen. Dit om er meer bekendheid over te creëren.

PMS voor velen wel een bekend iets, maar wist je dat er ook nog een ergere vorm is genaamd PMDD? PreMenstrual Dysforic Disorder, een stoornis waar 3 tot 8% van de vrouwen last van heeft. Helaas behoor ik de afgelopen jaren tot één van deze vrouwen. Mijn verhaal van afgelopen 28 september deel ik hieronder met je.

Sinds de geboorte van mijn jongste, of eigenlijk nadat mijn cyclus na een maand of 18 weer begon, merkte ik al snel dat er iets was veranderd. Iedere maand, een week tot twee voor en tot een week in mijn menstruatie staat mijn leven op zijn kop. Van onverklaarbare huilbuien, vermoeidheid, slecht kunnen concentreren, angsten, woedeaanvallen tot suïcidale gedachtes en meer. Er kwam van alles voorbij en dat iedere maand weer, twee tot drie weken lang. En wanneer die helse weken dan eindelijk voorbij waren, had ik een week (met veel geluk twee) de tijd om mijzelf weer bij elkaar te rapen. Om vervolgens weer terug te zijn bij af.

Ik heb er uit schaamte al die tijd niet echt over gesproken, alleen een aantal naasten weten ervan en ik geloof dat ik een keer iets heb laten doorschemeren op mijn andere insta account. Sommigen moesten het wel weten, want afspreken of iets dergelijks werd een enorme opgave. Ik was vaak te depressief om wat te ondernemen of te moe van het mijzelf weer oprapen.

Nu wil ik toch mijn ei kwijt. Ik hoop de symptomen te verlichten middels mijn dieet, want het gezonder eten schoot er ook bij in. Ik had alleen nog maar zin in snel te pakken/maken voedsel. Voedzaam stond niet op mijn lijstje. Uiteindelijk maakte het slechte eten mij nog vermoeider. Zwaarder, dat ook. Maar daar heb ik gelukkig vrede mee kunnen sluiten. Ik heb mijn lichaam kunnen accepteren hoe deze is of zal zijn, met meer of minder kilo’s. Het is alleen wel zo dat ik door mijn gewicht nog meer last van mijn rug en knieën heb gekregen en daardoor de wandelingetjes met de kinderen/hond korter moeten. Dus eerlijk is eerlijk, er moeten wat kilootjes af.

Twee weken geleden sprak ik met de dochter van de vriend van mijn moeder. Zij vertelde mij over soortgelijke klachten en dat zij die uiteindelijk grotendeels heeft doen verdwijnen door haar dieet aan te passen. Zij at koolhydraatarm en daarmee dus ook zo goed als geen suikers meer. Ik heb jaren terug voor 9 maanden zo goed als suikervrij gegeten waarmee ik mij zo enorm veel beter voelde, dus ik wist dat voeding veel kon doen. Toch ging er dit keer pas een knopje om tijdens dat gesprek.

Ineens voelde ik mij schuldig tegenover mijn man en kinderen, maar vooral ook tegenover mijzelf. Ik was wel al naar de huisarts geweest, maar die kon mij helaas niet verder helpen. Jarenlang vertikte ik mijn voeding, of beter gezegd vulling, aan te passen. Iets dat mij heel misschien wel zou kunnen helpen. Tot twee weken geleden dus, na dat gesprek.

Ik zat middenin die slechte periode en ik besloot toen dat het tijd was om te veranderen. Ik wilde ook weer gelukkig zijn en niet iedere maand die helse weken door moeten. Ik wilde leven en niet meer geleefd worden door de PMDD. Dus ik ben direct gestopt met het eten van snoep, koek en dergelijken. De frisdranken en sapjes hebben plaats moeten maken voor water en thee. En alle vele koolhydraten heb ik ook gedag gezegd, dus ik eet geen brood, pasta, rijst en aardappelen meer. Voor nu in ieder geval niet.

Ik kan zeggen dat ik na een aantal dagen geen last meer had van suïcidale gedachten, veel minder last van de woedeaanvallen, de angsten zijn wat minder zwaar en de paranoia is zo goed als weg. Waar ik de afgelopen jaren nog zeker twee weken in deze verschrikkelijke periode had gezeten, is nu dus al veel eerder voorbij. Ik weet dus echt niet wat mij overkomt, het voelt alsof ik weer kan ademen. Het is “ineens” stil in mijn hoofd en daar verlangde ik zo enorm naar de afgelopen jaren.

Mijn kinderen wisten van de PMDD af, maar niet dat ik bezig was met het aanpassen van mijn eetpatroon. Ik had ook nog niet durven vertellen dat ik mij ietwat beter voelde. Ineens zei mijn oudste dochter tegen mij: “Mam, wat staan je ogen open zeg. U lijkt wel meer rustig.” En ze had gelijk.

Ergens ben ik bang dat het toeval is, maar ja…ineens na jaren? Dus ik blijf dit doorzetten en hoop dat ik over een goede week kan zeggen dat de symptomen verminderd zijn of misschien zelfs gewoon weg. Hoe dan ook, ik voel mij voor nu stukken beter en hoop met heel mijn hart dat dit zo blijft.

Dit afgelopen jaar zat de PMDD op zijn hoogtepunt, ik had het zwaar. Het nam bezit van mijn leven en ik zakte steeds dieper weg. Ik verloor mijzelf en had geen idee hoe ik mij ooit weer terug moest vinden. Suicidale gedachtes waren meer dan ooit aanwezig, een aantal keer ging het bijna fout. Wat een geluk had ik dat ik alles open en eerlijk tegen mijn man heb durven vertellen. Ook de donkere gedachtes. Zijn steun was en is onbetaalbaar. Ben zo ontzettend dankbaar dat ik er nooit aan heb toegegeven, want voor mij is/lijkt er wel een einde aan deze donkere tunnel te komen.

Het is nu 17 oktober. Ik eet nog steeds koolhydraatarm/suikervrij en dit heeft er voor gezorgd dat ik nu al een hele maand symptoomvrij ben! Dit is in jaren niet voorgekomen en echt, het voelt zo onwijs goed om weer te kunnen ademen. Weer mijzelf te kunnen zijn in plaats van de boze, vermoeide, paranoïde, verdrietige vrouw. Weer te kunnen denken aan leuke dingen en dat mijn hoofd niet meer gevuld is met suïcidale gedachtes. Ik wist dat eten veel kon doen, maar dit poeh…

8 reacties op deze post
All bodies are bikini bodies!

All bodies are bikini bodies!

Wanneer je 22 jaar hebt geleefd met body dysmorphic disorder is het behalen van zelfacceptatie toch best een enorme prestatie. Ik had nooit gedacht dat ik ooit op dat punt zou komen, maar vorig jaar kwam die zelfacceptatie toch om de hoek kijken. Dit lukte mij mede door bodypositive accounts te volgen op Instagram, waar ik zag dat er meer dan één vorm van schoonheid is.

Na 20kg te zijn aangekomen was het best een dingetje om in bepaalde kleding naar buiten te gaan. En als ik al in een strakke jurk naar buiten ging, ging dit niet zonder gevoel van enorme schaamte. Gelukkig lieten de inspirerende posts op de bodypositive accounts mij voelen dat het ook goed is om met een maatje meer van jezelf te houden.

8juni2019-everybodyisabikinibody

Dit positieve gevoel over mijzelf de afgelopen tijd, zorgde ervoor dat ik eergisteren een badpak bestelde. Eén die ik nooit had durven bestellen zonder “de bodypositive movement”. Maar door het zien van al die verschillende prachtige lichamen, ben ik ook de mijne enorm gaan waarderen. Ik heb geen maatschappelijk geaccepteerde maat 36/38, maar ik mag nog steeds houden van mijn lichaam in zijn huidige vorm. Zelfs in een sexy badpak als deze, in een maat 42!

Bovenstaande (linker)foto had ik al op mijn Instagram account gepost, maar wilde het zeker ook op mijn eigen plekje delen. Mocht je nog bodypositive accounts willen volgen, zoek dan zeker even naar de volgende: @mayralouise, @lovaeij, @dutchbodyposi, @tatjanaalmuli, @curvesfordecades, @bodypositivelot en @thebiggerblog. Er zijn er natuurlijk nog veel meer, maar deze zijn even diegene die in mij opkomen. Ik wens je een heel fijn weekend toe!

4 reacties op deze post
Blog verwaarloosd, maar alles gaat zijn gangetje hier

Blog verwaarloosd, maar alles gaat zijn gangetje hier

Wat doe je als je je blog zo verwaarloosd hebt de afgelopen maanden? Zet je dan gewoon weer een blogpost online zonder uitleg of misschien toch één met uitleg? Ik heb vaak genoeg mijn laptop geopend om een blogpost te typen, maar het lukte gewoon niet.

Vandaag probeer ik wederom een post te typen en heb er dit keer een goed gevoel over, al zal het vast weer een van de hak op de tak blog worden haha. Ik heb gisteren ook weer een nieuw recept in mijn concepten geplaatst, maar om daar nu ineens mee online te komen na zo’n lange afwezigheid vond ik ook weer zo stom. Dus vandaar eerst een post als deze. Het recept komt deze week nog wel ergens online :)

Misschien is er wel niemand meer die hier komt kijken trouwens. Mijn statistieken geven aan dat er nog wel bezoekers langskomen, maar ik geloof dat dit alleen maar van die vervelende bots/spammers zijn. Ach ja, maakt ook niet uit. Ben in ieder geval meer dan een aantal woorden aan het typen en dat voelt al weer erg fijn.

5juni2019-blogverwaarloosd-1

Verder gaat alles zijn gangetje. Mark en ik zijn inmiddels 20 jaar samen en hebben dit gevierd met het laten zetten van een tattoo. Duncan is vorige maand 16 jaar geworden, heeft zijn examens achter de rug en heeft sinds een tijdje een hele lieve vriendin. Ook Lina heeft vorige maand haar verjaardag mogen vieren en dat maakt dat zij alweer 9 jaar is, school gaat perfect en inmiddels heeft ze gekozen voor een nog korter koppie.

5juni2019-blogverwaarloosd-2

Emmilyn is deze hele week erg ziek geweest, maar lijkt gelukkig weer aan de beterende hand te zijn. Ze heeft het enorm naar haar zin op school en ze mag komend schooljaar al weer naar groep 3.  Met Bella gaat het ook goed, ze is een enorm ondeugende pup, slaapt graag en is een echte kroelsok. Vandaag is ze al weer 7 maanden oud trouwens <3

Had nog wel wat meer willen typen, maar moet nu toch echt de keuken in voor het avondeten. Ik wens je nog een fijne dag toe!

18 reacties op deze post
Moeder zijn, een emotionele rollercoaster

Moeder zijn, een emotionele rollercoaster

Ik ben moeder van drie prachtige kinderen in de leeftijd 15, 8 en 5 en heb dus wel genoeg ervaring zou je denken. Maar ik kan eerlijk zeggen dat ik het ‘moeder zijn’ toch best nog wel een lastig, eng en spannend iets vind. Situaties die zich voordoen waarbij je, in eerste instantie, niet weet hoe je er op moet reageren of hoe je het moet aanpakken. Uiteindelijk komt het allemaal wel goed, maar toch.

moederzijn-1
Foto met zijn drietjes, 2014

Verdrietig op haar bed

Zo kan mijn jongste flink lang boos blijven om niets. Oké…ik vind dat er dan niets aan de hand is, maar voor haar is hetgeen dan een levensgrote issue. Dan zit ze gerust anderhalf uur boos en/of verdrietig op haar bed. Het liefst zou ik haar dan willen troosten en ik heb de afgelopen twee jaar dan ook van alles geprobeerd. Maar het enige dat tijdens zo’n bui lijkt te helpen is haar met rust te laten. Na een tijdje komt ze dan weer naar beneden met een vrolijk gezicht en geeft mij een dikke kroel. Dan zegt ze ook vaak nog: “Zo ik was even boos, maar dat is nu weer weg.” en that’s it.  Heel goed dat ze dit zelf kan oplossen, maar dat ze dan zo boos en verdrietig in haar kamer heeft gezeten vind ik zo zielig.

Gemopper om kleding

Met mijn oudste dochter had ik het vanaf haar vijfde tot dit jaar wat lastig, zoals ik in dit logje al liet weten. Altijd gemopper om de kleding die ze aan moest, kleding die ze nota bene zelf had uitgekozen in de winkel. Kleding waar ze nog makkelijk een tijd mee kon doen, maar gewoon niet meer aan wilde “want meisjeskleding is mijn smaak niet meer.” Haar kapsel dat nooit naar haar zin was, want het moest zo kort als bij haar stoere broer. Tja, waar doe je goed aan. Ik heb er achteraf gezien spijt van dat ik niet veel eerder gehoor heb gegeven aan wat zij zelf wilde, maar ja…dit was ook een first voor mij. En ook als ouder zijnde kun je fouten maken toch.

Máár 15 jaar, àl 15 jaar

Moeite heb ik nu ook met mijn zoon. Niet zo zeer met zijn (puber)gedrag tegenover ons of zo, maar meer het feit dat hij nu al 15 jaar is en bepaalde dingen gaat uitproberen en steeds losser van ons komt zeg maar. Ik vind dat lastig. Ik was zelf maar 1 jaar ouder dan hij toen ik samen ging wonen met mijn man en als ik hem dan nu zo zie. Hij is máár 15 jaar, maar aan de andere kant ook àl 15 jaar. Zeker nu hij werkt als automonteur en daar eigenlijk als een gelijke/volwassene wordt behandeld, zie ik zijn gedrag veranderen van jong pikkie naar een volwassen knul. Ik vind het mooi om hem te zien groeien, maar tegelijkertijd vind ik het ook best eng en spannend. Beseffen dat je kleine jongen een volwassen knul aan het worden is, vind ik best een ding.

De omgang met elkaar

Met enige regelmaat zit ik toch echt wel met de handen in het haar voor wat betreft de omgang met elkaar. Hoe lief ze ook tegen elkaar kunnen zijn, af en toe kunnen ze elkaar niet verdragen. Mijn zoon die niet tegen de schelle geluiden van zijn zusjes kan en dan enorm chagrijnig kan worden. Vooral na een dag te hebben gewerkt. De meiden die onderling elkaar de toegang tot hun kamer weigeren, want “Ze is ze stom.”, “Ze stinkt naar scheten.”, “Ze mag niet met mijn spullen spelen.” en zulk soort redenen. En dan blijf je als moeder maar je best doen om ruzies te voorkomen, maar dat. lukt. gewoon. niet. Zo frustrerend!

moederzijn-2
Foto met zijn drietjes, 2014
Kinderen, ik vind het geweldig dat ik ze heb mogen krijgen en zou ze dan ook voor geen goud willen missen. Ik kan echt enorm genieten van (bijna) alle fases, maar poeh hey…wat kan het toch af en toe een emotionele rollercoaster zijn.

4 reacties op deze post