Archief van
Auteur: Gonny

Recept: Bloemkoolnasi

Recept: Bloemkoolnasi

Jaren geleden had ik een ‘te maken in de keuken lijst’ waarop van alles stond wat ik ooit nog eens wilde koken of bakken. Op die lijst stond ook bloemkoolrijst. Het maken ervan is alleen nooit gebeurd, tot gisteren. Gisteren besloot ik namelijk om van bloemkool, nasi te maken. Het klinkt vreemd, maar het was echt lekker.  Als je er niet bij nadenkt tijdens het eten, dan smaakt het nog best naar nasi.

Het is ontzettend makkelijk te maken. Je snijdt en wast de bloemkool, even droog deppen en vervolgens rasp of maal je de bloemkool (in de keukenmachine) tot rijst. Dat is eigenlijk alles om bloemkoolrijst te maken. Ik maakte er zelf vervolgens nasi van.

Je doet wat olie in een wok en fruit hierin een fijngesnipperde ui. Vervolgens kan de bloemkoolrijst erbij en breng je dit op smaak met peper, zout, zoete en zoute soysaus en knoflookpoeder. Dan kunnen de doperwten en paprika er bij, even doorroeren en zodra de doperwten gaar zijn is je nasi klaar. Dat is alles! Je zou er eventueel ook nog kipfilet aan kunnen toevoegen natuurlijk, maar zonder is dus ook erg lekker.

De afgelopen 8 dagen

De afgelopen 8 dagen

Wat ontzettend fijn om al die reacties weer te lezen, zowel hier op mijn site als op Instagram. Voelt toch als een grote steun tijdens dit avontuur om gezonder te worden. Bedankt hiervoor! Vandaag weer een persoonlijke blogpost over het afvallen en hoe het ervoor staat na 8 dagen.

In de afgelopen drie jaar dat mijn gewicht toenam, heb ik een aantal eerdere pogingen gedaan tot afvallen. Na een week stond ik dan op de weegschaal en zag ik dat ik niets aan kilo’s kwijt was of zelfs was aangekomen. Ergens wel te begrijpen aangezien ik mijzelf keihard voor de gek hield, want van zitten op de bank en wat minder snoepen (lees: van bijvoorbeeld 1 zak chips en een pak koek naar een halve zak chips en een pak koek) val je niet af natuurlijk. Het niets te zijn afgevallen zorgde er dan keer op keer voor dat ik mij enorm rot voelde en juist meer begon te eten. Uiteindelijk kwam ik op het punt dat het mij niet zo veel meer kon schelen en begon ik mijzelf te accepteren hoe ik was en begon ik steeds minder op de weegschaal te staan. De acceptatie groeide steeds meer, maar ikzelf dus ook.  Maar sinds vorige week na het bezoek aan mijn huisarts is de knop om.

De afgelopen 8 dagen heb ik gekozen voor gezondere maaltijden met hier en daar een genietmoment. Zo trakteerde onze zoon ons op pizza die hij van zijn eerste salaris had gekocht, echter at ik ditmaal niet de hele pizza op, en at ik (ietsjes teveel) broodjes frikadel op het verjaardagsfeestje van Duncan en Celina. Naast dit drink ik 3x per dag een kop Nescafe Vanille koffie en dit is dan ook verder mijn enige “slechte suiker moment” tot nu toe. Ik heb besloten om dit keer niet suikervrij te gaan, maar ik kies nu gewoon bewuster van wat ik eet en/of drink.

Naast het gezonder eten ben ik ook meer in beweging gekomen. Van alleen maar op de bank series kijken, iets dat ik namelijk erg graag doe, en schoonmaken in huis val je natuurlijk niet af. Dus hup naar buiten om te wandelen, samen met de kinderen of alleen met Mark. Heerlijk om wat meer in de buitenlucht te zijn, ik merk toch wel dat dat mij enorm goed doet.

Anyway…vanochtend besloot ik op de weegschaal te gaan staan, was namelijk enorm benieuwd of er misschien al een beetje af zou zijn. Best nog een angstig moment kan ik je zeggen, maar ik had mijzelf voorgenomen dat ik mij niet uit het veld zou laten slaan. Ongeacht wat de weegschaal voor een gewicht zou weergeven. Voorzichtig stond ik erop en zag ik dat er maar liefst 2,5 kilo vanaf was! Is toch best een boel dacht ik zo! Ben stiekem best trots op mijzelf, eindelijk begint het te lukken om lichamelijk ook wat beter voor mijzelf te zorgen. Voelt goed ^.^

Nu dit logje online staat duik ik maar eens de keuken in om wat nieuws te proberen, bloemkoolrijst. Ben benieuwd of het lekker is en of mijn kinderen het zullen eten haha. Fijne avond alvast!

Met mijn neus op de feiten gedrukt

Met mijn neus op de feiten gedrukt

Voor diegene die mij al langer dan vandaag volgen, weten dat ik onwijs heb ‘gestruggeld’ met mijn zelfbeeld. Ik zag mijzelf vooral altijd dikker dan dat ik was en was alsmaar bezig met het lijnen en sporten. Ook een suikervrije periode brak aan waarin ik mijzelf wel echt serieus beter voelde, had minder last van kwaaltjes, ziek zijn etc., maar na de eerste kilo’s te zijn kwijtgeraakt draaide het uiteindelijk alleen nog maar om de kilo’s. Ik bleef mijzelf dik zien en ging misschien iets te ver door met het afvallen.

Nu een paar jaar verder ben ik op mijn zwaarst ooit, 84 kilo, ik geloof dat dit zo zwaar is als op het einde van mijn laatste zwangerschap. Nu alleen dan zonder buik of nou ja, zonder baby in mijn buik. Want een vetbuikje, die heb ik inmiddels wel. Waar ik er voorheen alles aan deed om dit te voorkomen, was ik nu op een punt beland dat mijn mental health voorrang kreeg i.p.v. het alleen maar focussen op een slank lichaam. Maar daar moet, ondanks dat ik eigenlijk niet bezig wil zijn met het afvallen, toch verandering in komen. Lichamelijk ga ik namelijk alleen maar achteruit.

Zo bracht ik vanochtend bijvoorbeeld een bezoek aan de huisarts vanwege een aanhoudende benauwdheid en gerommel op mijn longen, blijkt astma te zijn. Heb dan ook meteen een inhalator mee gekregen en dit zou moeten helpen tegen de benauwdheid en de ontsteking op mijn longen. Ik vroeg hem of de astma misschien zou kunnen komen door mijn gewichtstoename van 20 kilo in 3 jaar tijd. “Ja.”, was zijn antwoord. Hij liet mij ook voorzichtig weten dat overgewicht, want daar praten we inmiddels over, naast astma ook nog andere kwalen met zich mee kan brengen als bijvoorbeeld diabetes. En ondanks dat ik dit allemaal ergens wel wist schrok ik toch. Ik bedoel, ik ben echt niet achterlijk. Dat die vele extra kilo’s niet goed voor mijn lichaam zijn weet ik, maar om zo met je neus op de feiten gedrukt te worden is toch wel even pittig.

Dus vanaf nu zal mijn focus toch ook moeten liggen op het krijgen van een gezonder gewicht. En waar ik voorheen precies wist wat ik moest doen, wat ik moest eten, welke oefeningen ik kon doen, weet ik het nu allemaal even niet meer. Ik vind het eng om dit pad weer te bewandelen, dat mag je best weten. Bang dat het mij niet lukt, dat ik er weer teveel mee bezig zal zijn en dat het mij misschien wel weer te goed lukt. Ergens moet ik een balans zien te vinden. Zal vast niet zonder slag of stoot gaan, maar ik ga ervoor!

Ik moet eerlijk bekennen dat ik het best eng vind om deze blogpost online te plaatsen. Misschien uit angst voor nare reacties of ergens toch ook wel een beetje schaamte. Schaamte voor het feit dat ik mijn lichaam zo slecht behandeld heb ofzo. Ik weet het niet precies. Toch plaats ik hem online in de hoop dat ik steun krijg en kan vinden bij mijn bezoekers (als die er nog zijn oops) net als de voorgaande jaren.

“Mam, ik wil het echt heel graag.”

“Mam, ik wil het echt heel graag.”

Al jaren vraagt Celina een aantal keer per jaar of ze haar haren kort mag. Kort als in een “jongenskapsel”, net als haar broer. Nu ben ik van mening dat het haar eigen keuze moet zijn, maar toch durfde ik dit niet uit angst dat ze er spijt van zou krijgen.

Eergisteren kwam daar de vraag weer. Ik liet haar weten dat ik wat angstig was dat ze er spijt van zou krijgen, waarop ze antwoordde: “Mam, het is wel mijn haar en ik wil het echt heel graag korter, als ik het niet leuk vind dan weet ik dat. Dan heb ik het in ieder geval geprobeerd.” Tja, daar sta je dan. Gisteravond zochten we samen op Pinterest naar een leuk kapsel en zo kwamen we uit bij een bob, kort van achteren en langere plukken aan de voorkant.

14maart2018-celinakorthaar

Vanochtend was het dan zover. Ik legde de vrouw uit hoe Celina het wilde hebben, liet een foto zien en zei dat het eigenlijk hetzelfde soort kapsel moest worden als dat van haar collega die op dat moment achter de kassa stond. Tijdens het knippen liet ik nogmaals weten dat de korte achterkant moest overlopen naar langere plukken aan de voorkant.

Echter, zoals wel vaker bij de kapper, heeft de kapper het alsnog anders geknipt. Een beetje als een “bloempotkapsel”, ik kon wel janken. Ik was zo bang dat Celina het niet mooi zou vinden. Ik wilde de vrouw eigenlijk van alles zeggen, maar ik besloot het te laten voor wat het was. Op de kappersstoel zat namelijk mijn meisje met een glunderend gezichtje, onwijs trots naar zichzelf te kijken. Ze heeft kort haar, eindelijk. En dat is alles wat ze al die jaren wilde. Wat is ze toch stoer! <3

Page 1 of 7
1 2 3 7